Eerst het goede nieuws, want daar houden we van: Nederland werkt een tikje gelukkiger. Ondanks alle doemverhalen stijgt ons werkgeluk van een 7,3 naar een 7,4. Dat blijkt uit het Nationaal Werkgeluk Onderzoek 2026 van uitgevoerd door de MonitorGroep samen met de Gelukkig Werken Academy. Ruim 2.500 werkenden deden mee. Wij zaten erbij donderdag toen de nieuwste cijfers werden gedeeld, en we hebben flink zitten knikken. Want in alle grafieken, percentages en rapportcijfers kwam één woord steeds terug: aandacht.
Werkgeluk begint met een gevoelsscore: hoe gelukkig ben je in je werk? Zoom je in op wat daaronder zit, dan zie je een consistent beeld. Een lichte, maar echte stijging. Sinds 2019 kroop het cijfer van een 7,2 naar de 7,4 van nu.
En dat werkgeluk blijft niet netjes op je werk liggen. Wie zijn werk een 8 of hoger geeft, scoort gemiddeld een 8,0 voor levensgeluk. Wie op een 6 of lager blijft hangen, komt uit op een 6,5. Hoe gelukkiger mensen zijn in hun werk, hoe belangrijker ze hun werk ook vinden in hun leven. Werk is geen bijzaak. Het kleurt je leven.
In het Nationaal Werkgeluk Onderzoek wordt werkgeluk gemeten met de 8 van werkgeluk. Vier factoren gaan over jezelf: plezier, voldoening, competentie en autonomie. Vier gaan over het samen: vertrouwen, verbinding, zingeving en waardering.
Plezier staat bovenaan met een 7,7. Voor 55 procent van de werkenden zijn leuke collega’s de belangrijkste bron van werkgeluk. En 82 procent zegt dat de sfeer tussen collega’s goed is. Mooi. Dat het ook anders kan, liet een van de citaten zien:
"Het is hier vrij rustig, daardoor saai. Er wordt weinig gelachen."
Voldoening groeit al vier jaar op rij, van een 7,0 in 2023 naar een 7,5 nu. Ook competentie stijgt rustig door. En zingeving wint terrein: meer mensen dan vorig jaar vinden het belangrijk om iets te betekenen voor een ander.
Nu het minder vrolijke deel. Waardering daalt verder en scoort met een 7,0 inmiddels het laagst van alle acht factoren. Terwijl 31 procent van de werkenden zegt dat waardering juist belangrijk is voor hun werkgeluk. Daar zit dus een gat.
Ook autonomie gaat iets omlaag. De ruimte om mee te beslissen is kleiner geworden, maar de verantwoordelijkheid blijft even groot. Minder te zeggen, evenveel op je bord. Dat voelt een beetje als op de achterbank zitten en toch de bekeuring krijgen.
En dan de bril waar het deze keer om draaide. Van de werkenden zegt 42 procent dat hun organisatie regelmatig tot veel aandacht besteedt aan werkgeluk. Bij 13 procent gebeurt dat helemaal niet.
Het verschil is groot. Werkenden in organisaties zonder aandacht voor werkgeluk geven hun werk gemiddeld een 6,4. Af en toe aandacht levert een 7,2 op, regelmatig een 7,7 en veel aandacht een 8,2. Aandacht is dus geen zacht extraatje. Je ziet het gewoon terug in het rapportcijfer.
Dat geldt ook dichter bij huis. Wie vindt dat er in het team genoeg aandacht is voor elkaar, geeft zijn werkgeluk een 8,2. Wie het daar helemaal niet mee eens is, zakt naar een 4,2. Bij de leidinggevende zie je hetzelfde. Krijg je genoeg persoonlijke aandacht, dan scoor je een 8,2. Zonder die aandacht blijft het bij een 5,5. En 16 procent van de werkenden mist die persoonlijke aandacht.
Dit jaar keken de onderzoekers voor het eerst naar gekend worden. Want ook leidinggevenden zijn gewoon mensen op de werkvloer, en werk heeft altijd een wij-kant. Het is een eerste meting, dus nog geen trend. Maar wel een veelzeggend begin.
Op de vraag of hun leidinggevende hen goed kent als persoon, geven werkenden gemiddeld een 6,7. Andersom, kennen zij hun leidinggevende, komt het uit op een 6,2. Er is dus nog ruimte voor een extra kop koffie. Dat helpt echt: als je iets van een ander weet, bouw je makkelijker een band op.
Hoe zwaar dat weegt, laat dit citaat zien:
"Mijn leidinggevende is mijn 12,5 jarig jubileum vergeten. Dat was voor mij de druppel."
Twaalf en een half jaar trouwe dienst, en dan één vergeten datum. Het verschil tussen gezien worden en over het hoofd gezien worden is soms maar één afspraak in de agenda.
De leidinggevende maakt dan ook echt verschil. Wie zijn leidinggevende een onvoldoende geeft, scoort zelf een 5,8 voor werkgeluk. Bij een 10 voor de leidinggevende is dat een 8,7. Tevreden werkenden zouden bij het vertrek van hun leidinggevende vooral vertrouwen, humor, persoonlijk contact en betrokkenheid missen. De ontevreden groep zou vooral ‘niets of weinig’ missen. Ook een antwoord.
Thuiswerken maakt het niet makkelijker. Een op de drie leidinggevenden vindt het lastig om de verbinding in het team vast te houden nu medewerkers vaker thuis werken.
Ongeveer de helft van de werkenden ervaart de werkdruk als hoog. Dat is al jaren zo. Het verschil zit in wat die drukte met je doet. Wie het druk heeft maar er geen last van heeft, geeft zijn werkgeluk nog een 7,6. Wie er vaak last van heeft, zakt naar een 5,6. Die groep is minder gelukkig in werk en leven, is vaker ziek, is minder tevreden over de leidinggevende en kijkt sneller naar een andere baan.
Opvallend: te weinig werk is ook geen feest. Wie de werkdruk te laag vindt, geeft zijn werkgeluk een 6,1. Verveling maakt dus evenmin gelukkig.
De belangrijkste oorzaken van werkdruk zijn te veel werk, onverwachte dingen die er ineens tussendoor moeten, en moeite met nee zeggen. Wie steeds over zijn grenzen gaat, vertrekt eerder. Ook het ervaren van ongewenst gedrag speelt mee.
Klein lichtpuntje: we werken minder over. Gemiddeld 2,2 uur per week, tegen 2,5 uur vorig jaar.
Bijna 40 procent van de werkenden zegt dat psychische klachten zoals piekeren, angst of somberheid het afgelopen jaar invloed hadden op hun werk. Bij 17 procent was dat zelfs veel. Dat zie je terug. Van de minder werkgelukkigen had 52 procent de afgelopen twee weken matige tot ernstige slaapproblemen. Bij de werkgelukkigen was dat 27 procent.
Ook zorgen gaan gewoon mee door de voordeur van het werk. Wie geen grote zorgen heeft, scoort een 7,7 voor werkgeluk. Wie zich grote zorgen maakt over geld, komt uit op een 6,9. Bij zorgen over de eigen mentale gezondheid is dat een 6,4. Of zoals het tijdens de presentatie werd gezegd: zie mij, en meer dan alleen wat ik op mijn werk doe.
Ook AI kwam voorbij. Het beeld is wisselend. Een deel van de mensen ziet vooral kansen, een ander deel twijfelt of moet er nog veel over leren. Onno Hamburger denkt dat AI ons werk ingrijpender gaat veranderen dan corona deed. Waar het heen gaat, weet niemand. Hij vergelijkt het met het oversteken van een snelstromende rivier: stap voor stap, de stenen aftasten.
De eerste cijfers zijn interessant. AI-gebruikers zeggen dat ze productiever en creatiever worden. Maar gelukkiger? Dat is (nog) niet te zien. Intensieve gebruikers melden zelfs iets meer stress, al verklaart leeftijd daar een deel van. En dan het mooiste inzicht: mensen die door AI meer tijd overhouden voor contact en samenwerking, zijn gemiddeld iets gelukkiger in hun werk. De winst zit dus misschien niet in de tijd die je bespaart, maar in wat je met die tijd doet. En zo zijn we weer terug bij aandacht.
Daar is geen dure verandering voor nodig. Wel de keuze om het elke dag te doen. Een collega vragen hoe het écht gaat. Een jubileum in de agenda zetten. Iemand laten meedenken over zijn eigen werk.
Bij Gelukzusters zien we het elke dag: werkgeluk groeit niet van één training of één heidag. Het groeit van mensen die er elke dag aandacht voor hebben. Precies daarom trainen wij leidinggevenden en werken wij met werkgeluk-ambassadeurs binnen teams: collega’s die aandacht gewoon organiseren, midden in het werk.
En dan nog twee dingen die op de laatste dia stonden, en die we graag doorgeven. Vergeet je eigen werkgeluk niet. En maak plezier.
Voor meer informatie over het volledige Nationaal Werkgeluk Rapport 2026 houd de website van het Nationaal Werkgeluk Onderzoek in de gaten: www.monitorgroep.nl
Bron: Nationaal Werkgeluk Onderzoek 2026, MonitorGroep samen met de Gelukkig Werken Academy. De resultaten werden gepresenteerd door Onno Hamburger, Arie Pieter Veldhoen en Janneke van den Berg-van der Ham.
